Terapia logopedyczna / miofunkcjonalna

Dyslalia jest ogólnym pojęciem, które logopedzi stosują do określania różnych wad wymowy. Oznacza m.in. nieprawidłowości artykulacyjne, zaburzenia wymowy, wady wymowy czy nieprawidłową realizację fonemów.

– seplenienie – nieprawidłowa realizacja głosek: [Ś, Ź, Ć, DŹ/ S,Z C, DZ/ SZ, Ż, CZ, DŻ];

– betacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [B];

–  gammacyzm- nieprawidłowa realizacja głoski [G];

– kappacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [K];

– lambdacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [L];

– rotacyzm – nieprawidłowa realizacja głoski [R];

– mowy bezdźwięcznej –zamiana par opozycyjnych – zastępowanie głosek dźwięcznych ich bezdźwięcznymi odpowiednikami, np. D na T, G na K; Z na S.

 

Terapia miofunkcjonalna to specjalistyczna metoda terapeutyczna, która zajmuje się korygowaniem nieprawidłowych funkcji mięśni twarzy i jamy ustnej, w szczególności języka, warg i mięśni żuchwy.

Czym konkretnie zajmuje się terapia miofunkcjonalna?

1. Nauka prawidłowego ułożenia języka w spoczynku
   – język powinien spoczywać na podniebieniu, a nie leżeć na dnie jamy ustnej.
2. Korygowanie sposobu połykania
   – eliminacja nieprawidłowego wzorca, np. wypychania języka do przodu.
3. Poprawa sposobu oddychania (przejście z oddychania przez usta na nosowe)
   – wiele zaburzeń miofunkcjonalnych ma związek z przewlekłym oddychaniem przez usta.
4. Wspomaganie leczenia ortodontycznego
   – nieprawidłowa praca języka może powodować nawroty wad zgryzu, więc terapia jest często prowadzona równolegle z leczeniem ortodontycznym.
5. Wpływ na mowę i artykulację
   – terapia wspiera leczenie logopedyczne, szczególnie w przypadku seplenienia czy rotacyzmu (r).