Terapia z kinesiotapingiem

Kinesiotaping w logopedii to technika wspomagająca terapię logopedyczną, polegająca na aplikowaniu specjalnych elastycznych taśm na skórę, by wspierać funkcję mięśni, stawów oraz układu limfatycznego i nerwowego.

Kiedy stosujemy kinesiotaping w logopedii?

Kinesiotaping w logopedii jest stosowany wspomagająco w następujących przypadkach:

1. Wady wymowy – np. w celu aktywizacji lub relaksacji mięśni artykulacyjnych (warg, policzków, języka).
2. Opóźniony rozwój mowy – jako element wspomagający stymulację neuromięśniową.
3. Zaburzenia miofunkcjonalne – np. nieprawidłowe napięcie mięśni języka, warg, policzków.
4. Zaburzenia połykania (dysfagia) – w szczególności po udarach, urazach mózgu.
5. Wspomaganie pracy przepony i toru oddechowego – szczególnie u dzieci  z zaburzeniami oddechowymi.
6. Wsparcie terapii ortodontycznej i logopedycznej – np. przy wadach zgryzu.
7. Terapia blizn w obrębie twarzy i szyi – poprawa elastyczności i mobilności tkanek.
8. Bruksizm – rozluźnienie

Kto nie może być oklejany?

Przeciwwskazania do kinesiotapingu:

1. Alergia lub nadwrażliwość na klej w taśmie – może powodować podrażnienia skóry.
2. Zmiany skórne – otwarte rany, wysypki, owrzodzenia.
3. Zakrzepica / ryzyko zatorowości – kinesiotaping może zwiększyć przepływ limfy i krwi.
4. Nowotwory aktywne lub w obszarze aplikacji – zwiększenie przepływu może być ryzykowne.
5. Ostre infekcje i stany zapalne – w obszarze aplikacji.
6. Brak współpracy pacjenta – np. u dzieci z silną nadwrażliwością dotykową lub oporem przed dotykiem taśm.